कलियुगका कुरा: शहरमा बगैंचा बनाउन

Thursday, February 3, 2011

शहरमा बगैंचा बनाउन

शहरको बिचतिर त्यतिकै फालिएको खाली जग्गामा हरियाली बनाउँदै गरेका एक संस्थाका साहुले सुनाएका - त्यो खाली जग्गामा हरियाली बनाउँन महानगरपालिकाका एक कर्मचारीलाई महिनाको २० हजार घुस खुवाउँन् पर्छ रे। नभए उसले हुँदैन यतिकै खाली छाड्दिनोस् भन्छ रे...(ब्यरोक्रेसीलाई व्यापारीहरुले चोर बनाएको हो कि। व्यापारीहरुलाई व्युरोक्रेसीले चोर बनाएको हो कि। यो देशमा नेताहरुले व्यापारी र व्युरोक्रेसीलाई चोर बनाएको हो कि? नेताहरुलाई ब्युरोक्रेसी र व्यापारीले चोर बनाएको।)
छलफल अलि चलोस् है...

Prajjwal Chapagain, Subas Pokharel, Nira Ranabhat and 20 others like this.
- Lila Shrestha Jyoti malai ta dubailai dubaile banayako ho jasto lag6,kina vane yaha dubai ko utinai hath6 ani ......................yastai 6 ho, kanun pani yaha......
  22 hours ago · · 1 person
- Samuel Parajuli ‎"Ghus line ra dine dubai rastsaka satruhun" . . .
  22 hours ago · · 2 people
- Jaw Knock Raazaa यस्तो हो दुबइ चोर् छन पाएको ठाउमा कसैले छोड्दैनन । अनी कही कुरा उठिहाले उल्ले उल्लाई उल्ले उल्लाई दोश दिन नि सजिलो भो । कर्मचारी लाई राजनिती गरेर र नेताको चाकरी गरेर फुर्सद छैन नेतालाई कर्मचारीलाई फकाएर र गाली गरेर आफू लुँड्याएर फुर्सद छैन । (मैले सबै कर्मचारी लाई भन्या होइन ठुला भनाउदा ति अल्छिलाई भन्या जो एकपटक परिक्षा पासा गरेसी जे नि गर्न पाईन्छ भन्ठान्छन जसरी नेताले एकपटक चुनाव जितेसी ५ बर्ष जे मन लाग्यो गर्छन् । :))
  22 hours ago · · 2 people
- Keshav Upadhyaya अण्डा पहिले कि चल्ला भन्या जस्तै हो ।
  21 hours ago · · 1 person
- Peshal Joshi keshab ji le kya mero mukh ko bat chinnu bho ... type gardai the
  21 hours ago ·
- Keshav Upadhyaya Oh really!! sorry la!!
  21 hours ago ·
- Anand Sharma अरु त मलाइ थाहा छैन ... यो उदाहरण हेर्दा त तपैले दिएको option दुइटै होइन ...... हरियाली बनाउँदै गरेका संस्थाका साहुले हो चोर बनाएको ती कर्मचारीलाई!! (१.) ती साहुले महिनाको २०,००० तिरी तिरी त्यो ठाउ हरियो बनाउनुको कारण ? (२.) राम्रै काम गरेको हो भने किन घुस ??
  21 hours ago · · 1 person
- Anand Sharma घुस लिने र दिने दुवै चोर होइनन र ?? फेरी ती बिचरा नेता कहाँ बाट बीच मा आए ? लोल
  21 hours ago ·

No comments:

Post a Comment

Please leave your comment here

को हो?

सन् २००९ देखि २०१३ सम्म मैले लेख्ने फेसबुक स्टाटसको अन्त्यमा 'हास्नुपर्ने कारण धेरै छन् हा हा हा... ' भनेर लेखिएको हुन्थ्यो। त्यही हास्नुपर्ने कारणलाई कोही कोही साथीले 'खुब मन पर्छ त्यसलाई एक ठाउँमा संग्रह गरेर राख् न' भनेर उचालेकाले कली टाइम्स (कलियुगका कुरा) शुरु भएको हो। फेसबुकले स्टाटसमा निश्चित क्यारेक्टर मात्र राख्न दिने हुनाले (त्यतिबेलाका कुरा, अहिले त परिवर्तन भइसक्यो) कतिपय लामा स्टाटस पनि यहाँ हुन्छन्।

र, कहिलेकाँही मलाई लेख्न मन लाओ भने तीन हजार शब्द पनि लेखेको र त्यसलाई यहाँ थुपारेका उदाहरण छन्। त्यसबाहेक मैले कुनै कुनै पत्रिका वा अनलाइनका लागि लेखेको लेखलाई पनि मन लाग्दा लाग्दा यहाँ थुपार्ने गर्छु।

खासमा चाहिँ मेरा बाउआमाले राख्देको नाम दीपक भट्टराई हो। आफैं केही गरेर अरुलाई रोजगार दिने पाइन (खुबी) नभइन्जेल पत्रकारको काम गरिरहेको छु। अहिले बिबिसी मेडिया एक्सन म्यानमारमा सिरिज प्रोड्युसरको काम गर्छु। यस अगाडि २०१७ अक्टुबरसम्म बिबिसी मिडिया एक्सन नेपालले उत्पादन गर्ने साझा सवाल कार्यक्रमको सम्पादक थिएँ। तर मैले यहाँ राख्ने सामाग्रीमा म काम गर्ने संस्थाको कुनै साइनो छैन, 'गोरु बेचेको पनि।' यहाँ राखेका सामाग्री शुद्ध मेरा मनमा लागेका विशुद्ध कुरा हुन्।

सक्रिय पत्रकारिता गर्न थालेको दुई दशक भन्दा धेरै भयो। स्पेसटाइम भन्ने दैनिक पत्रिकामा दुई वर्ष जति, कान्तिपुर टिभीमा ६ वर्ष जति, दैनिकी र नागरिकन्युज अनलाइनमा डेढ वर्ष जति काम गरेपछि सन् २००९ देखि अहिलेको संस्थामा जागिरे छु।

धन्नै बिर्सिएको,

सन् २००८ मा यो ब्लग शुरु गर्दा यो ब्लगको नाम काली टाइम्स थियो। म काली गण्डकी (शालीग्राम पाइने)को किनारमा जन्मेको हुँ। डेढगाउँमा। कैयौं दिन अनि कैयौं रात गण्डकी किनारमा कहिले एक्लै, कहिले दुक्लै र कहिले साथीहरूसँग बिताएको हुनाले काली गण्डकीसँग मेरो विशेष लगाव छ। हर्मन हेस्सेको पुस्तक सिद्वार्थ, पारिजातको शिरिषको फूल, सरुभक्तको पागलवस्ती मैले काली गण्डकी किनारमा पढेको थिएँ। जुन म बाँचिन्जेल स्मरणमा रहला, अल्जाइमर्स नलागोस्।

सन् २००८ तिर मैले केही साथीहरूसँग मिलेर काली टाइम्स नामको पत्रिका पनि प्रकाशन गर्थें। त्यसमा गण्डकी प्रदेश अन्तरगत नवलपुर जिल्लाको डेढगाउँ, रकुवा, रुचाङ, नरम, बुलिङटार आदि ठाउँका समाचार, लेख, अन्तरवार्ता छापिन्थे। त्यो बेला देश संघीयतामा गएको तथा प्रदेश बनिसकेको थिएन। आर्थिक अभावका कारण डेढ वर्षपछि त्यो गाउँले पत्रिका नियमित गर्न सकिएन। त्यतिबेलाका केही सामग्री पनि यो ब्लगमा छ।