कलियुगका कुरा: संविधान नपाए चितवन जानु

Wednesday, June 29, 2011

संविधान नपाए चितवन जानु

अब देशाँ संविधानसभाले संविधान नबनाउने लगभग पक्का जस्तो हुन लाइसक्यो। चितवन भरतपुरकाले एउटा चोकको नाम नै 'संविधान चोक' बनाइदिएछन्। न्याय नपाए गोरखा जानु भन्ने उखान असाध्यै चलेको भएर त्यसै सिद्धान्त अनुसरण गर्दै भविष्यमा अरुले 'संविधान नपाए चितवन भरतपुर जानु' भन्लान् भनेर यो चोकको नाम संविधान राख्या होलान्।

यस्को चार चौरस जाने बाटो मध्ये एउटा ठाउँ क्यान्सर छ भने अर्को धर्म चोक छ। संविधानसभा चोकबाट कता जाने हो त्यो सभासदहरुको जिम्मामा छ केरे। क्यान्सर तिर लाने हो कि धर्म मार्ग तिर। तर खासमा यसले भरतपुर क्यान्सर अस्पताल जाने बाटो देखाएको होला।

अब देशाँ सभासदहरुले संविधान नबनाएसी संविधान यस्तै ठाउँ र पसलका होर्डिङ बोर्डमा रहने भए त होलानि। संविधान स्टोन रेलिङ देखियो अब कहाँ कहाँ भोलिपर्सी संविधान मःम, संविधान समोसा, संविधान टेलरिङ, संविधान जुत्ता पसल, संविधान कलेज, संविधान कुर्ता सलबार, संविधान झोला पसल देख्न पाइने हो।

Maya Bhattarai, Chandra Gharti Magar, Adhikari Hari and 35 others like this.
- Archin Sharma Ho sambidhan chowk , chaubiskothi chowk bata 1 km dharma chowk ko bato ma...
  Wednesday at 11:21am · · 1 person
- James Ghimire संविधान म:म पसल
  Wednesday at 11:21am · · 1 person
- Uttam Babu Shrestha हिजो आज जन्मने बच्चाहरुको नाम चलन चल्तिका शब्दहरु 'सहमति', 'समायोजन' राखेको सुनेको छु अब कसैले 'संबिधान' पनि जन्माउला
  Wednesday at 11:37am · · 2 people
- Sunita Giri really funny
  Wednesday at 11:52am ·
- Pramod Npn तेता त सास्तैमा पाउला है सम्बिधान, आउँदा एक बोरा ल्याईदिनु है मलाई | बानेश्वोर गएर ताकी ताकी हान्नु मन छ टाउकेहरुलाई सम्बिधानै सम्बिधानले :)
  Wednesday at 1:05pm · · 1 person
- Krishna Raj Pandey
  Pariwartan ko kramma yesta kura vairn6na. .... pahila pahila ranako pala, judda salik ......... rajako bela............ harek jillama tribhuvan chowk, mahendra chowk ....etc. / bahudalma PB. Chok, ganeshman chowk, madan bhandari chok, k k k...See More
  Wednesday at 1:27pm · · 2 people
- Krishna Raj Pandey ‎(सोच्नुपर्ने कारण धेरै छन् हा हा हा ................ )
  Wednesday at 4:56pm ·
- Adhikari Hari ‎(हास्नुपर्ने कारण
  Yesterday at 2:12am ·

No comments:

Post a Comment

Please leave your comment here

को हो?

सन् २००९ देखि २०१३ सम्म मैले लेख्ने फेसबुक स्टाटसको अन्त्यमा 'हास्नुपर्ने कारण धेरै छन् हा हा हा... ' भनेर लेखिएको हुन्थ्यो। त्यही हास्नुपर्ने कारणलाई कोही कोही साथीले 'खुब मन पर्छ त्यसलाई एक ठाउँमा संग्रह गरेर राख् न' भनेर उचालेकाले कली टाइम्स (कलियुगका कुरा) शुरु भएको हो। फेसबुकले स्टाटसमा निश्चित क्यारेक्टर मात्र राख्न दिने हुनाले (त्यतिबेलाका कुरा, अहिले त परिवर्तन भइसक्यो) कतिपय लामा स्टाटस पनि यहाँ हुन्छन्।

र, कहिलेकाँही मलाई लेख्न मन लाओ भने तीन हजार शब्द पनि लेखेको र त्यसलाई यहाँ थुपारेका उदाहरण छन्। त्यसबाहेक मैले कुनै कुनै पत्रिका वा अनलाइनका लागि लेखेको लेखलाई पनि मन लाग्दा लाग्दा यहाँ थुपार्ने गर्छु।

खासमा चाहिँ मेरा बाउआमाले राख्देको नाम दीपक भट्टराई हो। आफैं केही गरेर अरुलाई रोजगार दिने पाइन (खुबी) नभइन्जेल पत्रकारको काम गरिरहेको छु। अहिले बिबिसी मेडिया एक्सन म्यानमारमा सिरिज प्रोड्युसरको काम गर्छु। यस अगाडि २०१७ अक्टुबरसम्म बिबिसी मिडिया एक्सन नेपालले उत्पादन गर्ने साझा सवाल कार्यक्रमको सम्पादक थिएँ। तर मैले यहाँ राख्ने सामाग्रीमा म काम गर्ने संस्थाको कुनै साइनो छैन, 'गोरु बेचेको पनि।' यहाँ राखेका सामाग्री शुद्ध मेरा मनमा लागेका विशुद्ध कुरा हुन्।

सक्रिय पत्रकारिता गर्न थालेको दुई दशक भन्दा धेरै भयो। स्पेसटाइम भन्ने दैनिक पत्रिकामा दुई वर्ष जति, कान्तिपुर टिभीमा ६ वर्ष जति, दैनिकी र नागरिकन्युज अनलाइनमा डेढ वर्ष जति काम गरेपछि सन् २००९ देखि अहिलेको संस्थामा जागिरे छु।

धन्नै बिर्सिएको,

सन् २००८ मा यो ब्लग शुरु गर्दा यो ब्लगको नाम काली टाइम्स थियो। म काली गण्डकी (शालीग्राम पाइने)को किनारमा जन्मेको हुँ। डेढगाउँमा। कैयौं दिन अनि कैयौं रात गण्डकी किनारमा कहिले एक्लै, कहिले दुक्लै र कहिले साथीहरूसँग बिताएको हुनाले काली गण्डकीसँग मेरो विशेष लगाव छ। हर्मन हेस्सेको पुस्तक सिद्वार्थ, पारिजातको शिरिषको फूल, सरुभक्तको पागलवस्ती मैले काली गण्डकी किनारमा पढेको थिएँ। जुन म बाँचिन्जेल स्मरणमा रहला, अल्जाइमर्स नलागोस्।

सन् २००८ तिर मैले केही साथीहरूसँग मिलेर काली टाइम्स नामको पत्रिका पनि प्रकाशन गर्थें। त्यसमा गण्डकी प्रदेश अन्तरगत नवलपुर जिल्लाको डेढगाउँ, रकुवा, रुचाङ, नरम, बुलिङटार आदि ठाउँका समाचार, लेख, अन्तरवार्ता छापिन्थे। त्यो बेला देश संघीयतामा गएको तथा प्रदेश बनिसकेको थिएन। आर्थिक अभावका कारण डेढ वर्षपछि त्यो गाउँले पत्रिका नियमित गर्न सकिएन। त्यतिबेलाका केही सामग्री पनि यो ब्लगमा छ।