कलियुगका कुरा: यहाँ कसको विश्वास

Tuesday, February 14, 2012

यहाँ कसको विश्वास

‎'मन्त्री जेल कुरिरहेका छन् (त्यो बेलामा चिरन्जिवी वाग्ले पछि जेपी गुप्ता पनि) , आइजीपी भ्रष्टाचार मुद्दा खेपिरहेका छन्, सभासद् अपहरण गरिरहेका छन्' प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराई नै देशमा कसैले कसैलाई विश्वासै गर्न नसक्नेगरी विकृत बन्दै गएको बताएका बेलामा के को भ्यालेन्टाइन् डे ? यहाँ कसको विश्वास...

Ratnawali Sharma, Suman Kattel, Bindukant Ghimire and 58 others like this.
1 share
- Biplav Man Singh Oi Bro Vatuwa haru lai Kinnari jasto tanneri sanga tulana nagarata. Ha Ha Ha
  
  February 14 at 4:06pm ·
- Basanta Bhandari · 3 mutual friends
  exactly sir
  
  February 14 at 4:12pm ·
- Anita Karki · 30 mutual friends
  Yo desh ma bhrastchari ra bigriyka aaguwa bhanauda 1 - 2 lai tudikhel ko bich ma rakher janta ko samunne latkaune sahasi saput nepali ko khacho parira 6 . . . . .
  
  February 14 at 4:32pm · · 1
- Shiwani Pant · Friends with RaZesh Luitel and 347 others
  विक्रिति जन्माउनेहरुनै विक्रितिमाथि चिन्ता व्यक्तगर्न थालेपछि कतै माकुराले वच्चा कोरेलेपछिको अवस्थात आउनलाग्या हैन ?!
  
  February 14 at 4:37pm · · 6
- Lalbahadur Thapa · 2 mutual friends
  ho yo ta
  
  February 14 at 5:19pm ·
- Sachin Bhattarai · 6 mutual friends
  ho sir ho
  
  February 14 at 6:14pm ·
- Narayan Kumar Shrestha · 57 mutual friends
  Aam janako ta biswash linu paryo ni guru ?
  
  February 14 at 6:24pm ·
- Democrative Socialism · 89 mutual friends
  baburam ji tipiko kura kina sunna janta la. k janta li murkha thannu bhyako 6. janta ko sojo pana sanga khalbad garna tapiko kuro aaba sunnu 6ina. susachan ko sastho nara dyara desh lutna tapi jasto ko kura na sunda nai bas. chor ko sachhi biralo bhanako yai ho ki. correption bhyako tha rai6 ta kina mantri ta bhasthachari karbai na garako ki aafi parchu bhanna dar la ho
  
  February 14 at 6:41pm · · 1
- Arun Adhikari बाबुराम जी तपाईं जस्ता लाल बुझक्कड हरु ले जनता लाई बेबकुफ बनाएर देश बर्बाद हुदैछा
  
  February 19 at 11:57am ·

No comments:

Post a Comment

Please leave your comment here

को हो?

सन् २००९ देखि २०१३ सम्म मैले लेख्ने फेसबुक स्टाटसको अन्त्यमा 'हास्नुपर्ने कारण धेरै छन् हा हा हा... ' भनेर लेखिएको हुन्थ्यो। त्यही हास्नुपर्ने कारणलाई कोही कोही साथीले 'खुब मन पर्छ त्यसलाई एक ठाउँमा संग्रह गरेर राख् न' भनेर उचालेकाले कली टाइम्स (कलियुगका कुरा) शुरु भएको हो। फेसबुकले स्टाटसमा निश्चित क्यारेक्टर मात्र राख्न दिने हुनाले (त्यतिबेलाका कुरा, अहिले त परिवर्तन भइसक्यो) कतिपय लामा स्टाटस पनि यहाँ हुन्छन्।

र, कहिलेकाँही मलाई लेख्न मन लाओ भने तीन हजार शब्द पनि लेखेको र त्यसलाई यहाँ थुपारेका उदाहरण छन्। त्यसबाहेक मैले कुनै कुनै पत्रिका वा अनलाइनका लागि लेखेको लेखलाई पनि मन लाग्दा लाग्दा यहाँ थुपार्ने गर्छु।

खासमा चाहिँ मेरा बाउआमाले राख्देको नाम दीपक भट्टराई हो। आफैं केही गरेर अरुलाई रोजगार दिने पाइन (खुबी) नभइन्जेल पत्रकारको काम गरिरहेको छु। अहिले बिबिसी मेडिया एक्सन म्यानमारमा सिरिज प्रोड्युसरको काम गर्छु। यस अगाडि २०१७ अक्टुबरसम्म बिबिसी मिडिया एक्सन नेपालले उत्पादन गर्ने साझा सवाल कार्यक्रमको सम्पादक थिएँ। तर मैले यहाँ राख्ने सामाग्रीमा म काम गर्ने संस्थाको कुनै साइनो छैन, 'गोरु बेचेको पनि।' यहाँ राखेका सामाग्री शुद्ध मेरा मनमा लागेका विशुद्ध कुरा हुन्।

सक्रिय पत्रकारिता गर्न थालेको दुई दशक भन्दा धेरै भयो। स्पेसटाइम भन्ने दैनिक पत्रिकामा दुई वर्ष जति, कान्तिपुर टिभीमा ६ वर्ष जति, दैनिकी र नागरिकन्युज अनलाइनमा डेढ वर्ष जति काम गरेपछि सन् २००९ देखि अहिलेको संस्थामा जागिरे छु।

धन्नै बिर्सिएको,

सन् २००८ मा यो ब्लग शुरु गर्दा यो ब्लगको नाम काली टाइम्स थियो। म काली गण्डकी (शालीग्राम पाइने)को किनारमा जन्मेको हुँ। डेढगाउँमा। कैयौं दिन अनि कैयौं रात गण्डकी किनारमा कहिले एक्लै, कहिले दुक्लै र कहिले साथीहरूसँग बिताएको हुनाले काली गण्डकीसँग मेरो विशेष लगाव छ। हर्मन हेस्सेको पुस्तक सिद्वार्थ, पारिजातको शिरिषको फूल, सरुभक्तको पागलवस्ती मैले काली गण्डकी किनारमा पढेको थिएँ। जुन म बाँचिन्जेल स्मरणमा रहला, अल्जाइमर्स नलागोस्।

सन् २००८ तिर मैले केही साथीहरूसँग मिलेर काली टाइम्स नामको पत्रिका पनि प्रकाशन गर्थें। त्यसमा गण्डकी प्रदेश अन्तरगत नवलपुर जिल्लाको डेढगाउँ, रकुवा, रुचाङ, नरम, बुलिङटार आदि ठाउँका समाचार, लेख, अन्तरवार्ता छापिन्थे। त्यो बेला देश संघीयतामा गएको तथा प्रदेश बनिसकेको थिएन। आर्थिक अभावका कारण डेढ वर्षपछि त्यो गाउँले पत्रिका नियमित गर्न सकिएन। त्यतिबेलाका केही सामग्री पनि यो ब्लगमा छ।