कलियुगका कुरा: एफएमको प्रभाव

Thursday, March 3, 2011

एफएमको प्रभाव

सुर्खेतमा पुग्दा सञ्चार माध्यमले पारेका प्रभावका बारेमा खोला किनारमा गिटी कुटिरहेका एक वृद्ध जोडीलाई सोध्दा तिनीहरुले दिएको उत्तर - 'रेडियो सुन्न थालेको १० वर्ष जति भयो। बिहान उठेदेखि बेलुका नसुतेसम्म एफएम सुनेरै काम गरिन्छ केरे। पहिला रेडिया नहुँदा बेट्री किन्न पर्थेन अहिले खर्च बढ्याछ। अरु त पहिला नि गिटी कुट्ने अहिले नै उही गिटी कुट्ने हो।' जे होस् सञ्चार माध्यमले मानिसका जीवनाँ प्रभाव चाहिँ पार्याच...

Dinesh Raj Gyawali, Gaurab Luitel, James Ghimire and 17 others like this.
- Ramchandra Bhatta yeha chai Hasne ho ki Rune ho Daju ?
  about an hour ago · · 1 person
- Sushil Paudel lau na ma ni bilakhbandama pare, hasne ki rune vanera. lol
  about an hour ago ·
- Nirajan Sinkhada Niran पहिला एफएम नसुन्दा नि गिट्टी कुट्ने अहिले सुन्दा नि गिट्टि नै कुट्ने भनेपछि के प्रभाब पारेछ त खै?? हा हा
  about an hour ago · · 1 person
- Santosh Kumar Rauniyar Kharcha matra bade6 ta.
  about an hour ago ·
- Dasantosh Deadalert sanchar karmi ko nak chae rakhdya racha....
  57 minutes ago ·
- Keshav Upadhyaya हो । स्कुले जीवनमा सोही बाटो बिहान जाँदा र बेलुकी फर्कदा दुई आवाज सुनिन्थे, १ गिट्टी फोरेको २‍ रेडियोमा मधुर संगित गुन्जीएको ।
  47 minutes ago · · 1 person
- Gaurab Luitel भन्न खोज्या कुरालाई जसरी नि प्रमाणित गर्न खप्पिस छन् हाम्रा संचारकर्मीहरू । यो कुरामा चैँ गर्व लाग्छ नेपाली हुनुमा ।
  25 minutes ago ·

No comments:

Post a Comment

Please leave your comment here

को हो?

सन् २००९ देखि २०१३ सम्म मैले लेख्ने फेसबुक स्टाटसको अन्त्यमा 'हास्नुपर्ने कारण धेरै छन् हा हा हा... ' भनेर लेखिएको हुन्थ्यो। त्यही हास्नुपर्ने कारणलाई कोही कोही साथीले 'खुब मन पर्छ त्यसलाई एक ठाउँमा संग्रह गरेर राख् न' भनेर उचालेकाले कली टाइम्स (कलियुगका कुरा) शुरु भएको हो। फेसबुकले स्टाटसमा निश्चित क्यारेक्टर मात्र राख्न दिने हुनाले (त्यतिबेलाका कुरा, अहिले त परिवर्तन भइसक्यो) कतिपय लामा स्टाटस पनि यहाँ हुन्छन्।

र, कहिलेकाँही मलाई लेख्न मन लाओ भने तीन हजार शब्द पनि लेखेको र त्यसलाई यहाँ थुपारेका उदाहरण छन्। त्यसबाहेक मैले कुनै कुनै पत्रिका वा अनलाइनका लागि लेखेको लेखलाई पनि मन लाग्दा लाग्दा यहाँ थुपार्ने गर्छु।

खासमा चाहिँ मेरा बाउआमाले राख्देको नाम दीपक भट्टराई हो। आफैं केही गरेर अरुलाई रोजगार दिने पाइन (खुबी) नभइन्जेल पत्रकारको काम गरिरहेको छु। अहिले बिबिसी मेडिया एक्सन म्यानमारमा सिरिज प्रोड्युसरको काम गर्छु। यस अगाडि २०१७ अक्टुबरसम्म बिबिसी मिडिया एक्सन नेपालले उत्पादन गर्ने साझा सवाल कार्यक्रमको सम्पादक थिएँ। तर मैले यहाँ राख्ने सामाग्रीमा म काम गर्ने संस्थाको कुनै साइनो छैन, 'गोरु बेचेको पनि।' यहाँ राखेका सामाग्री शुद्ध मेरा मनमा लागेका विशुद्ध कुरा हुन्।

सक्रिय पत्रकारिता गर्न थालेको दुई दशक भन्दा धेरै भयो। स्पेसटाइम भन्ने दैनिक पत्रिकामा दुई वर्ष जति, कान्तिपुर टिभीमा ६ वर्ष जति, दैनिकी र नागरिकन्युज अनलाइनमा डेढ वर्ष जति काम गरेपछि सन् २००९ देखि अहिलेको संस्थामा जागिरे छु।

धन्नै बिर्सिएको,

सन् २००८ मा यो ब्लग शुरु गर्दा यो ब्लगको नाम काली टाइम्स थियो। म काली गण्डकी (शालीग्राम पाइने)को किनारमा जन्मेको हुँ। डेढगाउँमा। कैयौं दिन अनि कैयौं रात गण्डकी किनारमा कहिले एक्लै, कहिले दुक्लै र कहिले साथीहरूसँग बिताएको हुनाले काली गण्डकीसँग मेरो विशेष लगाव छ। हर्मन हेस्सेको पुस्तक सिद्वार्थ, पारिजातको शिरिषको फूल, सरुभक्तको पागलवस्ती मैले काली गण्डकी किनारमा पढेको थिएँ। जुन म बाँचिन्जेल स्मरणमा रहला, अल्जाइमर्स नलागोस्।

सन् २००८ तिर मैले केही साथीहरूसँग मिलेर काली टाइम्स नामको पत्रिका पनि प्रकाशन गर्थें। त्यसमा गण्डकी प्रदेश अन्तरगत नवलपुर जिल्लाको डेढगाउँ, रकुवा, रुचाङ, नरम, बुलिङटार आदि ठाउँका समाचार, लेख, अन्तरवार्ता छापिन्थे। त्यो बेला देश संघीयतामा गएको तथा प्रदेश बनिसकेको थिएन। आर्थिक अभावका कारण डेढ वर्षपछि त्यो गाउँले पत्रिका नियमित गर्न सकिएन। त्यतिबेलाका केही सामग्री पनि यो ब्लगमा छ।