ब्लाइन्ड डेट

बिहान बिहान एक जना साथी रन्थनिदैं अफिस आइपुगेका छन्। फेसबुकमा राम्री केटीसँग च्याट गरेपछि हिजो ब्लाइन्ड डेटमा गएको रे। तेस्रो लिङ्गी पो परेछन्। (हास्नुपर्ने कारण धेरै छन् हा हा हा.....)

मौसम परिवर्तन

एकजना मित्रले इनबक्समा पठाएका अनुभव : पहिले पहिले ज्वरो आए निको हुँदा मुखमा खटिरा आउँथे। तर आजभोलि ज्वरो निको हुँदा गुप्त अङ्गमा पो खटिरा आउने थाल्यो। कतै यो जलवायु परिवर्तनको असर त होइन। (हास्नुपर्ने कारण धेरै छन् हा हा हा....)

मन्त्रीले तलब दिएनन्

विचरा मन्त्रीहरुको घरमा कस्तो हैरान होला। संसद अवरुद्ध हुँदा तलब पाएका छैनन् रे। तिनको घर गृहस्थी कसरी चलिरहेको होला। आफ्नो त दुई दिन तलब ढिला भयो भने... सम्झदाँ नै रुनुपर्ने कारण धेरै छन्....

नेपाली पोशाक अनिवार्य

राम्रो समाचार आयो है, कांग्रेसको ट्रेड युनियनले हरेक कार्यक्रममा उपस्थित हुने आफ्ना कार्यकर्तालाई राष्ट्रिय पोशाकमा आउनुपर्ने र राष्ट्रिय झण्डा कार्यक्रममा राख्नुपर्ने निर्णय गरेछ।

नेताको दिल्ली दौड

कति दिल्ली जान लाग्या!सूर्यबहादुर, शेरबहादुर भर्खरै फर्किएर आएका छन्। अब झलनाथ जाने निर्णय एमालेले गरेछ। प्रचण्डलाई त तुरुन्त दिल्ली पठाउनु पर्ने निर्णय माओवादीले गरेकै छ। झलनाथ र प्रचण्डबीच को पहिले दिल्ली पुग्ने भन्ने कम्पिटिसन छ रे। (हास्नुपर्ने कारण धेरै छन् हा हा हा....)

एमालेको सहमति

एमालेभित्र बिबाद मिलाउन भोज श्रृखंला गर्ने सहमति भएछ। अस्ति सोल्टीमा युवा नेताले झलनाथ खनाल, माधव नेपाल र के पी ओलीलाई भोज दिए। आज केपीले माधव र झलनाथलाई बालकोट घरैमा भोज दिदैंछन्। त्यसपछि प्रधानमन्त्रीले बालुवाटारमा भोज दिने; अनि झलनाथले केपी र माध...वलाई घरमा भोज बोलाउने रे। नेपालीहरु नखाइकन त मिल्नै नसक्ने भए। (हास्नुपर्ने कारण धेरै छन् हा हा हा....)

Crowd to welcome Minister

Crowd of Nepali Congress workers or the paid people gather to welcome Foreign Minister Sujata Koirala at Tribhuwan Airport. It is shameful that party workers gather at the airport to welcome Minister on the high security zone.

They shout slogans at the VVIP reception area. It's laughing na..

अस्पताल भन्ने किताब होला ?

बुबाको अपरेसनपछि चार रात लगातार शिक्षण हस्पिटलमा सुत्नु पर्यो। तर यसबीच एउटा ज्ञान चैं प्राप्त भयो, जन्म र मृत्यु, उन्मुक्त खुशी र अराध्य रोदन सबै देख्न पाइने जीवन्त स्थान भनेको हस्पिटल नै रहेछ।

जहाँ जीवनसँग जुध्न खोज्नेहरुको कथा सुन्न पाइन्छ। कसैले 'हस्पिटल' भन्ने पुस्तक लेखे त्यहाँका कथाहरु लेखेको भए म पढ्ने थिएँ।

I am very frustrated that nagariknews.com where I work is not operating properly. From last 20 days we are not able to upload news and article on time. Always there comes a problem.
I can't understand what exactly the problem is. The technical supporting team suggests it a problem of huge number of visitors.
If they know the problem, they should try to fix it. But i wonder what the hell are they doing since so long!
I think i have to study online technical tools seriously if i wish to do multimedia journalism.

विमलाको एउटा बच्चा फेरि खेर गयो

२०६६ साउन २६ गते भानुभक्त ओझाकी जेठी छोरी विमलाले जुम्लाहा बच्चा पाएकी थिइन्। काठमाडौं प्रसुति गृहमा बच्चा जन्माए पनि एउटा बच्चा जन्मने बित्तिकै खेर गएछ। 

यसअगाडि पनि उनले जुम्लाहा बच्चा पाउने हुँदा दुबै बच्चा खेर गएको थियो। असाध्यै दुख लाग्दो समाचार हो। अपरेशन गरेर बच्चा जन्माएकीले अब उनले बच्चा पाउन मिल्दैन रे।

बुबाको कानको अपरेसन

२०६६ साउन २६ गते बुबाको कानको अपरेशन गरियो। शिक्षण अस्पतालमा। हिजो अस्पतालमा नै सुत्‌न पर्यो। आज पनि अस्पतालमा नै सुत्नुपर्छ।
त्यहाँ बस्दा थाहा लाग्यो। संसारका सबैभन्दा बढी कथा ब्यथा सुनिने ठाउँ भनेको अस्पताल होला। मानिसको क्रन्दन त्यही सुनिन्छ उपचार गर्न ल्याएका आफ्ना मानिस मरेको। त्यही फेरि मर्न लागेका मानिस खुशी भएर घर फर्केको पनि देखिन्छ।

खोइ त छहारी प्रधानमन्त्री, माधव नेपाल जी !

सत्ता छाड्न परेको झोँकमा एकीकृत नेकपा माओवादी अध्यक्ष पुष्पकमल दाहालले प्रधानमन्त्री माधवकुमार नेपाललाई 'विषवृक्ष' भनेर कटाक्ष गरे। प्रधानमन्त्री नेपालले पनि दाहाललाई मुखभरको जबाफ दिँदै भनेका थिए - 'म न विषवृक्ष हुँ न त कल्पवृक्ष नै। तर म त्यस्तो एउटा वृक्ष बन्न चाहन्छु जसले नेपाली जनतालाई सकेसम्म मीठो फल दिन प्रयत्न गर्नेछ नसके बाटो हिंड्ने बटुवालाई छहारीसम्म अवश्य दिनेछ।' उनको त्यो भनाइ प्रतीकात्मक होला । यथार्थमा भने साना नानीलाई जेठको चर्को घाममा उभ्याएर स्वागत ग्रहण गर्ने उनको व्यवहारसँग कथनी पटक्कै मिलेन। साँच्चै नेपाली जनतालाई साँच्चै छहारी दिने उनको मन थियो भने विद्यालयका साना नानीलाई त घन्टौंसम्म घाममा टट्याएर राख्नेको स्वागत ग्रहण गर्ने थिएनन्।